Η παρούσα έρευνα εξετάζει την εισοδηματική ανισότητα και τη διαγενεακή κινητικότητα στην Κρήτη, αναδεικνύοντας βασικές ιδιαιτερότητες της κοινωνικής και οικονομικής δομής της περιφέρειας. Τα στοιχεία δείχνουν ότι η ανισότητα δεν κατανέμεται ομοιόμορφα μεταξύ των κοινωνικών ομάδων, αλλά επηρεάζεται από παράγοντες όπως το μέγεθος του νοικοκυριού, η εργασιακή κατάσταση και το επίπεδο εκπαίδευσης. Σε αντίθεση με την εθνική εικόνα, στην Κρήτη τα μικρότερα νοικοκυριά, και ιδιαίτερα τα μονομελή, φαίνεται να πλήττονται περισσότερο από την αύξηση της εισοδηματικής ανισότητας, γεγονός που υποδηλώνει την ανάγκη για πιο στοχευμένες περιφερειακές πολιτικές.
Σημαντικές διαφοροποιήσεις παρατηρούνται επίσης μεταξύ κοινωνικών ομάδων. Οι άνεργοι εμφανίζουν μεγαλύτερη επιδείνωση των εισοδηματικών ανισοτήτων σε σύγκριση με τον εθνικό μέσο όρο, πιθανώς λόγω της εποχικότητας και της ασταθούς απασχόλησης. Αντίστοιχα, οι συνταξιούχοι παρουσιάζουν αυξημένους δείκτες ανισότητας, με έντονες διαφοροποιήσεις μεταξύ χαμηλοσυνταξιούχων και υψηλοσυνταξιούχων. Παράλληλα, οι ανισότητες αυξάνονται σημαντικά στα άτομα με χαμηλότερο μορφωτικό επίπεδο, αντανακλώντας τη δομική πόλωση της αγοράς εργασίας.
Η ανάλυση σε επίπεδο περιφερειακών ενοτήτων δείχνει ότι δεν υπάρχει ενιαίο πρότυπο εισοδηματικής ανισότητας στην Κρήτη. Το Ηράκλειο εμφανίζει υψηλότερα εισοδήματα αλλά και μεγαλύτερες εισοδηματικές διαφορές, τα Χανιά παρουσιάζουν πιο ισόρροπη κατανομή εισοδήματος, το Λασίθι χαρακτηρίζεται από μεγαλύτερη απόσταση μεταξύ χαμηλών και υψηλών εισοδημάτων, ενώ το Ρέθυμνο εμφανίζει χαμηλότερα συνολικά εισοδήματα και υψηλότερη φτώχεια. Τα ευρήματα υπογραμμίζουν ότι οι παράγοντες που επηρεάζουν την ανισότητα διαφοροποιούνται σημαντικά μεταξύ των περιφερειακών ενοτήτων.
Τέλος, η έρευνα εξετάζει τη διαγενεακή κινητικότητα, δηλαδή τον βαθμό στον οποίο η κοινωνική και οικονομική θέση των ατόμων επηρεάζεται από την οικογένεια προέλευσης. Στην Κρήτη, η εκπαιδευτική κινητικότητα είναι υπαρκτή αλλά περιορισμένη, ιδιαίτερα ως προς την πρόσβαση στην τριτοβάθμια εκπαίδευση, ενώ η επαγγελματική κινητικότητα εμφανίζεται ακόμη πιο περιορισμένη. Ωστόσο, η εισοδηματική κινητικότητα φαίνεται σχετικά ευνοϊκότερη, πιθανώς λόγω των ιδιαιτεροτήτων της τοπικής οικονομίας, γεγονός που αναδεικνύει τη σημασία πολιτικών που ενισχύουν τόσο την ισότητα ευκαιριών όσο και τη μείωση των ανισοτήτων.